ուրեմն էսօր հիշեցի իմ մանկության երգերից մեկը, ու քանի որ համացանցում չգտա, որոշեցի գրել էստեղ, որ մի օր էլ մնացած երգերի պես չկորի։

ինձ հետ փիսոն մեր մռռան
չի ուզում խաղալ,
զուր եմ կանչում ես նրան,
չի ուզում դուրս գալ։

ես ի՞նչ վատ բան եմ արել,
նա ինչու է խռովել,
ինձ ոչինչ չի ասում,
փախչում է ու չի խոսում։

հիմա մտածում եմ՝ օկ, կատուա, որոշելա, որ էդ օրը տրամադրություն չունի։ ինչի ենք պարտադիր մտածում, որ մենք ենք մի վատ բան արել, որ կատուն նեղացելա։ շատ սխալ դաստիարակություն էր, շատ սխալ։

հեյ,

երեկ Չեմպիոնների լիգայի եզրափակիչն էր։ ես էսօր արթնացել եմ կարգիչս գրկած, որովհետև թիվիով չէի նայում, կարգիչով էի նայում, շորերով ու բազմոցին։

էն գծած, քառակուսի ու կանոններով ապրող մարդու համար դա ուղղակի հրաշքա։ դա ուղղակի կանոններից «այ քեզ բան» շեղվելա, դա ուղղակի կանոններին չենթարկվելա։

օրեր կան, որ չկա էդ էներգիան գնալ, գիշերազգեստ հագնել, լվացվել, խոնավացնել դեմքը ու պառկել քնելու։ նման օրեր շատ կան։ բայց դե մեկա, քառակուսի ու գծած կանոններով ապրող մարդու համար էներգիան եսիմորերորդ պլանա, պետքա անել ուրեմն պետքա անել։ եթե մենակդ չես կարող, օգնություն խնդրիր, բայց պետք ա անել։

երեկ ես էդ կանոններից շեղվեցի, ֆուտբոլ նայելով քնել եմ, արթնացել եմ տուգանային հարվածների ժամանակ, դրանք էլ նայել, տեսել, թե ոնցա ՊՍԺ-ն երկրորդ անգամ չեմպիոն դառնում, ոնց են Արսենալի երկրպագուները մտածում՝ էլի չստացվեց, ու քնել նորից։ շորերով, բազմոցին։

ու գիտեք ինչ՞, լավ էլ քնել եմ, ոչ մի տրագեդիա չեղավ դրանից։ ոչ մի երկրային ու երկնային արհավիրք չսկսեց։ իսկ ես միշտ մտածել էի՝ այյյյ, չի կարելի, պետք ա անկողնում քնել։ գիշերազգեստով։ դե քառակուսի եմ։ կանոններով։ գծած։

ու էդ կանոնները, երբ ինձ հարցնում ա, թե ովա ասել, որ տենց պիտի լինի, ես չունեմ պատասխան։ եսիմովնա ասել, մի օր մի ձև կաթացրել ա ուղեղիս մեջ ու թողել, որ ես ապրեմ քառակուսի, գծած կանոններով։ էս ժամին էսպես ու էստեղ պետք ա լինել։ էս ժամին պետք ա լինել միայն էսպես ու էստեղ։ էս մարդու հետ պետք է խոսել էսքան ու էսպես։ էսքան ու էսպես։

չգիտեմ, կանոններ խախտելով, թե էդ կանոններին ընդունելով եմ շարունակելու, բայց հիմա էսպեսա։ ապրենք, կտեսնենք։ չէ՝ չէ։

հոգ տար քո մասին

Հեյ,

բլոգի վերջում կարող եք ինձ անվանել էյջիստ, ռասիստ, սադիստ, ինչ ուզում եք, բայց էսա իրականությունը:

Վ րոդե քաղաքակիրթ երկիր ենք, ես էլ պատասխանատու քաղաքացի եմ: չի ստացվում ընտրություններին մասնակցելու համար գնալ Սյունիք, շատ կուզեի, բայց դե…. արձակուրդները հետաձգվում են:

Պետք է փոխեմ ընտրատեղամասս: դրա համար եկել եմ կենտրոնի անձնագրային ինչ-որ տեղ, որ խնդրեմ, փոխեն: խնդրելը որնա՝ դիմեմ:

Վ րոդե քաղաքակիրթ երկիր ենք, մի հատ սարք կա դրված, սեղմում ես վրան, կտրոն ա տալիս: կտրոնիս վրա գրվածա՝

Օկ, շատ հարմարա, շատ էլ նորմալա: բայց դե՝ պետը, որի մոտ պիտի մտնեմ, լիքը ծանոթներ ունի, խառն են:

Էկրան կա, էկրանի վրա գրվումա J13 — Պետ, մեկ էլ գալիսա R38-ը, թե բա կներեք ես վռազ եմ: ներսից եսիմում անունն են գոռում, աստված գիտի՝ ինչ թերթիկա քաշել, թե բա տեղ տվեք թող մտնի:

Վ րոդե քաղաքակիրթ երկիր ենք, կես ժամից ավել սպասում եմ, պետի մոտ գնալու համար թիվը չի փոխվում էկրանին: է ոնց փոխվի, մարդու մոտ անհերթ էնքան մարդ կա, չի հասցնում հերթին նայի:

Մեկ էլ գլուխը բարձրացրեց՝ էս ինչա կատարվում ստեղ՞, բայց էդ բան չփոխեց:

Մարդիկ կան՝ ինձնից առաջ եկած մարդիկ, որ մի քառասուն հատ թերթիկ են քաշել ու ինձնից հետո եկածներին արագ հերթ են տրամադրում: շուստրի են: քիչա մնում՝ էժանով հերթ ծախեն:

Էս մարդիկ, էս ամեն ինչը, իրավունք չպիտի ունենա գոյության: սենց չպիտի լինի գրողը տանի: ջղայնանում եմ ահավոր: եթե էս մարդիկ են ընտրելու էս երկրի ապագան, հաջող:

Ի դեպ, ափդեյթ, ոչ մի ափդեյթ էլ չեղավ, ինչ թիվ գրված ա էկրանին էդ թիվն էլ մնաց, բայց պետի մոտ մի քսան հոգի արդեն մտավ-ելավ: մալաձեց պետ:

****

ինչքան դատարկ ենք
մի ջրոտ տարրա,
մի բուռ ծանրություն
երկրի երեսին,

ինչքան անդարդ ենք
մեկ տխուր-ուրախ,
մեկ էլ կախված ենք
մահի անդունդից։

ինչքան մեղկ ենք մենք,
վախեցած վատից,
ինչքան մերկ ենք մենք՝
թափանցիկ աչքին։

ինչքան անմեղ ենք.
առաջին կյանքն է,
ինչքան անփորձ ենք
ինքնուրույն դառնում,

ինչքան զզվելի ստեր ենք
պատմում
ինչքան տանելի ցավերից
փախնում
ինչքան էլ բարդ ենք
բան չկա
մարդ ենք։

****

շատ բան չեմ ուզում,
չորս աչք, չորս ոտք ու երեսունվեց
ժամ
ու չեմ վռազում՝
երբ կտան, կտան

իմ երկու աչքն ու երկու ոտքերը
էլ չեն հասցնում
շատ են կանչում ինձ, շատ են
մտքերը

ես չեմ հասցնի քսանչորս ժամում
օգնել բոլորին
փրկել բոլորին 
բոլորին հասնել 
ամենը հասցնել 
ու ինձ էլ մնալ 
որ ինձ էլ փրկեմ 
որ գոնե օգնեմ 
կանգնել չորս ոտքի……

ունեմ անքանակ
հազար երազանք 
տեսնել ու հասնել 
իմ զույգ ոտքերով 
քսանչորս ժամում 
ես չեմ հասցնում 

****

մահին սիրել է պետք 
դա կյանքն է որոշում 
հետը նստել է պետք 
հետը խոսել է պետք 
ու դե խնդրել որ գա 
……երբ կուզի 
մենակ թե գալուց առաջ 
մի քիչ ժամանակ տա 

մահին ատել պետք չէ 
մեղքդ տանող դարձավ 
սպասել էլ պետք չէ 
կյանքը շատ ունի ցավ 

մահի մասին միտքդ 
կյանքի մասին է նախ 
կյանքը սիրող մարդն է 
ամեն օր կանչում մահ 

հեյ,

ես հասկացա, որ ես երևի երջանիկ չեմ, երբ նստած գործ եմ անում։ էդ ինձ երևի ավելի շատ…… հմ, չի սազու՞մ։ ես նստած մարդ չեմ։ ես վազքի, խոսելու, քննարկելու, մտածելու ու առաջարկելու, լսելու ու (չ)համաձայնելու մարդ եմ։ իսկ գործս….. նու աշխատանքս.. էդ իհարկե օգուտ տալիսա մարդկությանը։ մարդկությանը օգուտ տալը իմ առաջնահերթություններիցա, բայց դե ես մտածում եմ, օկ, էս ֆիշինգի լինկը փակեցինք, տասը րոպե էլ չանցավ, նորը ստեղծեցին։ ու տենց մինչև ուր՞։

հոսթինգների կամ ռեգիստրարների ոչ էլ պետքնա, թե իրանք ինչ կայք են հոսթ անում, կամ ինչ դոմեյն են վաճառում։ աչքներով տեսնում են, որ մարդը առնումա iclouud.com դոմեյնը, մի հատ չեն էլ հարցնում՝ էդ ինչիդա պետք։

դե երևի դա ա համացանցի ազատությունը, որ չհարցնես՝ էդ դոմեյնը ինչիդա պետք, ինչ ես անելու։ բայց դե էն դախն էլ գնում ինչքան սխալ կայք կա, լոգին/փասվորդ ու հաշվեհամարա տալիս։

հիմա ես մտածում եմ օկ, լուծում չկա՝ ամեն վայրկյան էլ մի հատ դոմեյն բլոկենք, հաջորդին երկու հատ գոնե ստեղծում են, իմաստը որնա՞։ ավելի լավ չի սաղ աշխարհի մարդկանց ասենք՝ ժող, նայեք, նոր քլիք արեք։

էդ էլ մի կողմից վստահելի չի։ գործի տեղը շատ են ֆիշինգ սիմուլյացիաներ անում, է ամբողջ օրը ֆիշինգից խոսող մարդիկ մեկա թակարդն են ընկնում։ դե ես մտածում եմ՝ օկ, քլիք արեց, նայեց հմմմ… էն չի, չի տա լոգին/փասվորդ։ բայց դե կարողա ֆիշինգ չի, կարողա մալվերա քաշում, մի հատ նայի էլի ինչի վրա քլիք արեցիր։

ու էսօր դե ես գնացել էի Երևանի դպրոցներից մեկը էդ ամեն ինչի մասին խոսելու։ ինձ ոչ մեկ չի ուղարկել, ինձ ոչ մեկ դրա համար փող չի տալիս, նույնիսկ վերցնում են տաքսու վարորդները, բայց ես դա անում եմ սիրով ու անշահախնդիր։ ու խաբում եմ։ անշահախնդիր չի։ դա ինձ ապրեցնումա։ դա ինձ ապացույցա, որ ես մի բան գոնե անում եմ, որ ես չեմ նստում կողքից նայում, թե ազգը ոնցա դրամական բուրգերի ձեռքը կործանվում։

ես էն օրը մի հատ անկապ վիդեո-իկ նկարեցի, Գոհարը էդիթեց, գցեցինք տիկտոկ։ ամբողջ կյանքս տիկտոկից հուշտ եմ եղել։ բայց էդ վիդեոն դարձավ վիրուսային։ էնքան դիտում հավաքեց, հաջորդ օրը մտածում էի տնից դուրս չգամ, կգան հետս կնկարվեն։ (կատակ) բայց դե ինչ-որ մարդկանց հասավ չէ՞ էդ վիդեոն։ իմացան, որ եթե մեկը իրանց էդ լինկը ուղարկի, չբացեն ու քարտի տվյալներ չտան։ էդ ինձ ապրեցրեց։ էդ ինձ օգնեց, որ շաբաթվա էն մի 40 ժամը նստեմ վիդոուսով կարգիչիս դիմաց ու ֆիշինգի լինկեր բլոկեմ, նույնիսկ եթե մտածում եմ, որ էդ գործը իմաստ չունի։

իմաստով բաներ արեք

հոգ տար քո մասին

ուզում էի մի բան գրել չէ ասելու, միքիչ եսասեր լինելու ու միքիչ ավելի շատ թքած ունենալու մասին, բայց մտածում եմ՝ դրա փոխարեն գնամ Զեմֆիրայի երգերից մեկը սովորեմ նվագել կիթառի վրա։

մարդիկ ապրում են՝ ոնց ուզում են, ում ինչ դարդնա ով ինչ ա մտածում։ մեծամասամբ թքած ունեն։ ու լավ են անում։

հեյ,

ասումա՝ ոչ մեկ մեզ չէր խոստացել, որ հեշտա լինելու, բայց դե, որ էսքան բարդ էր լինելու, ասեիք, չլինեինք։ թույլ ենք, մեղկ, չձգող, հոգնած ու հարբած։ սպունգի պես հավաքում ենք խնդիրներ՝ մերը, ուրիշինը, մնում մեջտեղում՝ անշարժ։ բա էլ ուր գնաս։ խնդիրներին լուծողա պետք։ կամ փախնող։ չդառանք փախնող։ կոֆեն, ծուխը… էդքան սևի մեջից ոնց լույսը տեսնես։ մութա։ ու էս ամենամութ պահին դրսում գարունա։ էն որ ոնց որ քո ինադու։ դիտմամբ արևա։ որ ապակիների մոտ փշրվում ու տուն չի մտնում։ բացես էլ, ապակիները բացես, սառը օդնա գալիս, արևի ոչ մի կտոր։ դիտմամբ։ ինադու։ ու մնումա կոֆեն ու մնումա ծուխը։ էդ ծուխը ապակիներին սովորել ու բաց պատուհանից էլ չի գնում։ ասում են գարնանը ամեն ունեցած կրկնապատկվումա։ է լավ բաներ ունենայինք։ ձմռանից մնացած ձնագնդիկներ ու սառույց։ ուրա, չկրկնապատկվեց։ հալեց ու վերջացավ։ ջրի նման մի բան դարձավ ու էլ չկա։ մնացել են կոֆեն՝ մի քանի անգամ ավելի շատ ու ծուխը՝ տեղ-տեղ գունավոր։

հեյ,

Դե խաղեր շատ չեմ սիրում, բայց հիանում եմ խաղերի ……soundtrack-ի հայերենը ինչա՞…. ուղեկցող երաժշտությամբ:

էս սիմֆոնիայի մեջ ասումա՝ you will save the world or you will die trying՝ կփրկես աշխարհը, կամ կմեռնես՝ փորձելով:

էդա էլի կյանքը…. դե իմ ընկալմամբ: մրցավազքա՝ փրկելու մրցավազք: աշխարհը, կողքիններին, թույլերին, ուժեղներին էլ փրկելու մրցավազք: քանի հոգու կարող եմ փրկել, քանի հոգու կհասցնեմ օգնել, քանիսը ունեն իմ կարիքը, քանիսին չհասցրի…. ստո՛պ:

հենց ստոպ, ոչ թե դադար, ոչ թե մի րոպե կանգ առ: ստո՛պ: ովա՞ ինձ տվել էդ փրկչի դերը: …… եթե հոգեբանական վերլուծությունները մի կողմ դնենք, ոչ մեկ: ոչ ոք չի ասել՝ գնա օգնիր, գնա փրկիր, չստացվելիս էլ մեղադրիր քեզ ու աշխարհին:

ինքս եմ հորինել էդ դերս էս խաղում, խաղն էլ եմ հորինել ու դե կռիվ եմ տալիս:

էսքանը գիտեմ, բայց դե հասկանալ ու ընդունելա պետք: մի տեղ պետքա գտնել թքած ունեմ-ի ու ամեն ինչ կանեմ-ի մեջտեղում ինչ կա: հաստատ մի բան կա, բայց ես չեմ տեսնում: ու դե որպեսզի պաշտպանեմ ինքս ինձ, դեռ ասելու եմ՝ թքած ունեմ, ես էդ խաղը չեմ խաղում:

ես ընդհանրապես մարիոյից էն կողմ խաղ չեմ խաղացել: էդքանն եմ կարողանում: պետք չի նորերը հորինել:

հոգ տար քո մասին

ասումա՝ reopen media-ն, որ փակվեց ))))))

հեյ,

դե էս տարի ոնց որ ավելի ձյունոտ ձմեռա Հայաստանի համար, կամ Երևանի, բայց դե ես էլ ոչ մի տեսակ ձյունից երևի չեմ զարմանա։

ես ծնվել ու տասնվեց տարի ապրել եմ մի գյուղում, որտեղ գրեթե մեկ մետր, հաճախ ավել բարձրությամբ ձյուն էր գալիս։ քանի որ գյուղում սեփական տներ են, պատուհանները ցածր, լինում էին ձմռան առավոտներ, երբ դուրսը գրեթե չէր երևում, որովհետև պատուհանը ձյունով էր պատված։

բախտս բերել էր, տան փոքրն էի, ոչ միայն տարիքով, այլ նաև չափսերով։ ես երբեք չեմ մասնակցել ձյուն մաքրելու աշխատանքներին։ բայց ծնողներս բահով ճանապարհ էին բացում առավոտյան՝ ձյունը աջ ու ձախ էին լցնում, խրամատ փորելու նման, որպեսզի կարողանային գնալ կենդանիներին կերակրելու ու որ մենք էլ կարողանայինք դասի գնալ։

եթե բախտներս բերում էր, գյուղի ճանապարհները մաքրող մեքենայի տերը՝ Նորիկ ձյաձան, առավոտյան շուտ մաքրում էր գյուղի գլխավոր ճանապարհները։ իսկ եթե չէ, ապա շատ խնդալու, բայց հիշում եմ, թե ոնց էինք կատվի նման ուրիշների ոտնահետքերով գնում դասի։ (եթե չեք նկատել, ասեմ, որ կատուն, երբ անցնում է ձյան վրայով, հաջորդ անգամ նույն ոտնահետքերով է գնում, շատ եմ նկատել)։

մի օր դուրս եկա դպրոցի բակից ու տեսա, որ մայրս իր գործընկերներից մեկի հետ վերդառանում է տուն։ դե դպրոցից տուն ոտքով էինք իհարկե գնում, տենց մի հինգ րոպեի ճանապարհա երևի, լավ, 10։ բայց փոքր ժամանակ մի կես ժամ պետք էր էդ ճանապարհը անցնելու համար։ դե ուրախացա, որ աչքիս մամայիս հետ եմ տուն գնալու։ բայց դե ձյունը էնքան շատ էր ու բարձր, որ չէի երևում, ու կանչում էի, ու մամաս չէր տեսնում ու լսում իօնձ։ էն վատ երազների նման։

հա, առաջին երեք դասարաններում ձյունը ինձանից էլ բոյով էր։

երբ Նորիկ ձյաձան բացում էր ճանապարհները, ձնե փոքրիկ սարեր էին առաջանում։ էդ մեր ամենասիրած մասն էր։ ինչ-որ բաներ էինք թաքցում էդ սարերի մեջ, թիմերի բաժանվում, թե ով ավելի շուտ կգտնի։

զարմանում եմ՝ ոնց չէինք մրսում։ հիմա մի վայրկյան չեմ կարող դրսում մնալ։ դե տաք էինք հագնվում, միայն աչքերներս էր երևում, բայց ինչքան էինք մնում դրսում, ինչքան էինք խաղում, մի քանի հատ ձնեմարդ պատրաստում, էդ սարերի վրա խաղում, թիթեռ նկարում։ տանիքներից կախված սառույցներն էլ ուտում էինք։

ձմեռը երբեք էլ չեմ սիրել։ ցուրտը տանել չեմ կարողանում։ բայց էդ քիթն ու թշերը կարմրած, ձեռքերը «հո»-ով տաքացնող երեխու համար ուրախանում եմ, որ տենց իսկական ձմեռներ ա տեսել։

հոգ տար քո մասին