հեյ,

փոքր ժամանակ շատ էինք իրար հարցնում՝ կուզեի՞ր միլիոնատեր լինեիր, բայց մազերիդ տեղը խառը կանաչի լիներ: էդ ութ տարեկան եսս հեչ չէր մտածում միլիոնների մասին: համոզված էր, որ շատ տգեղա մազերի տեղը խառը կանաչի ունենալը: դե ասում էի՝ չէ, մերսի:

հիմա կուզեի: բայց միլիոն դոլար կամ եվրո կամ ֆունտ ստեռլինգ չեմ ուզում: ուզում եմ անլիմիտ էներգիա ու ժամանակ: ուզում եմ աշխարհի բոլոր մարդկանց (հա, հա, ութ միլիարդ մարդու) հետ խոսել: ուզում եմ բոլորին ճանաչել, բոլորի պատմությունները լսել:

ինձ ասաց՝ միգուցե դու պետք է լինես լսողն ու հասկացողը: ես չհավատացի դրան, ես չընդունեցի էդ, բայց մի օր անց ընդամենը ես տեսա, թե ինչքան մեծ ուժա հասկանալը, երբ քեզ չեն հասկանում: կամ հասկանում են՝ չես նկատում ու չես ընդունում:

ինչքան սիրուն ու բացա էն մարդու հոգին դառնում աչքերիս առաջ, երբ զգումա, որ հասկացա իրեն: երբ լսեցի, երբ իսկապես լսեցի, որ հասկանամ, ոչ թե՝ պատասխանեմ:

հիմար, ոչ ռացիոնալ միտքա՝ լսել ու հասկանալ բոլորին: բայց դե որ երազանքս հիմար չի: սովոր եմ ուղեղիս ֆանտազիաներին ենթարկվել: ինքը երբեք չի դադարում զարմացնելուց: վաղը միգուցե ուզենա, որ Երևանում խցանումներ չլինեն: ինչ աննորմալ բան ասես՝ մտածումա:

լրջանանք:

հասկացված լինելը ընդունված լինելու նախապայմանա: իսկ մարդը դեռ անհիշելի ժամանակներից ուզում էր ընդունված լինել, որպեսզի միայնակ չլինի, ինչ-որ համայնքի, ցեղի մաս կազմի: դե, որ պաշտպանված լինի: էսօր էդ խնդիրը չունենք, մենակ էլ կգոյատևենք, բայց հասկացված լինելու ցանկությունը ու կարիքը դեռ կա, գնալով աճումա: գնալով դժվարանումա: գնալով ահնարա:

եթե մի օր մտածես՝ քեզ ոչ ոք չի հասկանում, գրի՝ ls@hell.am: ես վստահ եմ, որ կլսեմ ու կհասկանամ: առնվազն կփորձեմ ու դու դա կնկատես:

հոգ տար քո մասին

հեյ,

չեմ հիշում՝ երբ, որտեղ, բայց մի տեղ հաստատ գրել եմ Բալզակի «Շագրենի կաշի»-ում կարողանալու ու ցանկանալու՝ ապրեցնող ու սպանող լինելու մասին:

էսօր նկատեցի, որ գրեթե նույնն են իմանալն ու ընդունելը: մի տարբերությամբ միայն՝ միշտ չի, որ իմանալը ապրեցնումա կամ սպանում ու նույն կերպ՝ ընդունելը:

դիցուք՝ արտահայտություն՝ կյանքը անարդարա: միգուցե ճիշտ, միգուցե՝ սխալ, բայց համոզմունքա: սա որպես օրինակ եմ ընտրել, էդքան էլ լավը չի, ինչևէ:

իմանալ, որ կյանքն անարդարա, կախված հոգեկան վիճակից, ջղայնացնումա, կոտրումա, տխրեցնումա, թուլացնումա, կարճ ասած՝ սպանումա:

ընդունել կյանքի անարդար լինելը, ինչքան էլ զարմանալիա, ապրեցնողա: ընդունելը, պարտադիր ա, որ նշեմ, համաձայնելը չի, հավանելը չի, պարզապես խորապես ընկալումնա, որ իրականությունը, որ ապրում ես, և որ ապրումա քո շուրջ, երազածդ չի, պատկերացրածդ չի, իդեալականդ չի:

ու մի հրաշալի, նույնիսկ աննախադեպ առաջարկա ընդունելուց հետո փոխելու ու բարելավելու վրա աշխատելը: այ, էդ պահին կեցցես:

կողքից շատ հեշտ ու պարզ թվացող մի բանա՝ ընդունել, որ երազածդ մանկությունը չես ունեցել, երազանքներիդ համալսարանում չես սովորել, ամենալավ հեծանիվը բակում քոնը չէր, կամ որ ծնողներդ քեզանից հեռու էին (ընտրիր սեփական տրավմադ), բայց դե ամեն բջիջս անգիր գիտի դրա բարդությունը: հաճախ հանձնվել ստիպելու աստիճանի բարդ: ասաց՝ պարտավոր չեմ ընդունել: էդ մի բառը ուժեղացրեց ավելի: պարտավոր չեմ: պարտավոր եմ միայն լինել: կամ:

հոգ տար քո մասին

Հեյ,

եկեք մի պահ մոռանանք, որ արդեն տասնչորս օրա՝ երկու հազար քսանհինգը դարձելա քսանվեց, ու ամփոփենք տարին, դիմավորենք նորը:

ուղղակի դեկտեմբերի վերջին էնքան չկայի թե էմոցիոնալ, թե ֆիզիկապես, թե հոգեպես, որ անցած երեք հարյուր վաթսունհինգ օրվա մասին մտածելու ժամանակ ու էներգիա չգտա: դե ոչինչ: շատ բան չեմ կորցրել, գրեթե անիմաստ տարի էր:

միգուցե շատ կոպիտ ու արժեզրկող հնչեց, բայց դե ամբոդջ տարվա մեջ մի անգամ, էն էլ մի վիքենդով ընդամենը արձակուրդ ունենալը հեչ հաճելի չէր: տան չորս պատին նայելը ու դուրս չուզելը ամենաջերմ հիշողությունները չեն ու ընդհանրապես՝ միջին վիճակագրական տարի էր շատ:

մի շատ լավ ֆիլմ՝ Արջամկան օրը, հրաշալի նկարագրումա անցած տարին: ուղղակի խնդիրն էնա, որ ես իմ մոտեցումը չփոխեցի, որ օրս փոխվեր: արդեն հաջորդ տարվա տասնչորսերորդ օրնա, դեռ գրեթե ոչնչով չի տարբերվում նախորդից: չգիտեմ՝ ում եմ բողոքում, երբ միակ պատասխանատուն ես եմ: ինչևէ:

շատ մեծ հույս ունեմ ու դրա պատասխանատվությունն էլ եմ վերցնում՝ ունենալ այլ տարի: ապրել այլ կյանք: չեմ ասի՝ նոր տարի, նոր ես: էդ ամենամեծ սուտնա: բայց որ տեսանկյուններս կփոխվեն, մոտեցումներս տարբեր կլինեն, պոտենցիալը կա:

ընդհանուր առմամբ, չեմ կարծում, որ մեր նորանալը տարվա սկզբի, ամսվա սկզբի կամ երկուշաբթիի հետ կապ ունի: ոչ մի տեղ գրված չի, որ հունիսի կեսերին ինչ-որ չորեքշաբթի օր չես կարող նորովի ապրել, ինչ-որ դուր չեկած սովորություններին վերջ տալ, բայց դե չգիտեմ, շատ ունիկալ չեմ, որ նոր տարվա սկսելուն զուգահեռ միտքս չորոշի ինչ-որ բան փոխել ու հունվարի մեկին վերաբերվի որպես սովորական մի օր:

եթե անկեղծ լինեմ, ուզում եմ էս տարի ավելի շատ ջուր խմել: ուրիշ ոչինչ չեմ պարտադրում եսիս: նույնն անցած տարի էի արել: գոնե դեկտեմբերի վերջին օրը, երբ էլ փոստ եմ ստանում ֆյուչըրմիով, շատ չեմ հիասթափվում ինձանից:

չեմ ուզում հանձնված մարդու տպավորություն թողնել, էլի կփորձեմ, էլի կհորինեմ, էլի կստեղծեմ, կձգտեմ, բայց դե, որ չստացվի (արդարանալու տեղ եմ թողնում) եկեք չկոտրվեմ էլի, հերիքա:

ու դե, ամեն օր գոնե մի տող կբլոգեմ: էդ մեկը կանեմ:

հոգ տար քո մասին

Հեյ,

եթե Լավ էլի-ենց լսում եք, հաստատ լսած կլինեք իրենց՝ «ես ձեզ պես չեմ»-ը:

մտածում եմ՝ կա՞ մարդ, որ լսի էդ երգը ու չմտածի, որ իր մասինա: մեր ներսում բոլորս էլ համոզված ենք, որ տարբեր ենք: ուրիշ ենք: այլ ենք: նման չենք:

ու էս էդքան էլ եսասիրության մասին չի: այլ լինելը չի նշանակում, որ ավելի լավն ենք, ավելի խելացի ենք, ավելի բարի ենք, ավելի դրական ենք:

մենք մեր ներսում գիտենք, որ ոչ մեկին նման չենք: էդ մի կողմից շատ դեստրուկտիվա, հեռվացնողա, չհասկացված լինելու մասինա, մյուս կողմից էլ շատ սիրունացնումա աշխարհը, որտեղ ութ միլիարդ մարդ մեկը մեկից տարբեր են, եզակի են:

դե տեսանկյունների խնդիրա:

վատ օրերին շատ խանգարումա էդ միտքը ինձ ու շատ տխրեցնումա երգը: շատ կոտրումա: բայց դե ներսից մի միտք փրկումա, ասելով՝ դե պարտադիր չի, որ հասկանան, ոչինչ, որ իրենք քո նման չեն, ոչինչ, որ դու իրենց նման չես, որ դու քո աշխարհն ունես, որտեղ մենակ ես: դա ա քեզ բնորոշում: դրանով ես դու՝ դու: գոնե դու կարող ես լինել էն մեկը, որ կհասկանա քեզ ու կլինի քեզ նման:

իրականությունը ընդունելը ամենահեշտերից չի: պարտավոր էլ չի ամենահեշտը լինել: պարտավոր էլ չենք ընդունել իրականությունը: էս պահին բավականա լինել: կամ:

հոգ տար քո մասին

Հեյ,

միայնակ սրճարան գնալը իմ ամենասիրած, բայց ամենավախենալու բաներիցա: անցած տարի մի անգամ փորձեցի ու շատ հաճելի էր ու կարծես թե ոչ մի վատ բան չեղավ, ոչ մեկ չկերավ ինձ:

էս տարի փորձեցի միքիչ ավելի բարդ մարտահրավեր նետել ինձ՝ նստել սրճարանի ներսում ու խմել սուրճ, առանց հեռախոս ու կարգիչ, առանց գիրք:

դե մտա ներս ու վերցրի նուշի կաթով լատեն, վճարեցի ու նստեցի երկու սեղաններից մեկի մոտ: մյուսը ազատ չէր: դեռ մտնելիս նկատել էի մյուս սեղանի մոտ նստած արտասահմանցուն ու մտածել՝ երևի տուրիստա:

սկսեց ներքին կռիվս: Գոգին, որ պատմեցի, զարմացավ, որ դա ներքին կռվի առիթա: ինքը ինձ շատ ավելի շփվող ու առանց ավելորդ կոմպլեքսների մարդ գիտի: մինչդեռ, հա, իմ մեջ մի ամբողջ ճակատամարտա սկսում՝ խոսեցնել անծանոթին, թե ոչ թեմայով:

հաղթեց շփվող ու սանգվինիկ տեսակը: Բյորնը Նորվեգիայից ա: կմնա էստեղ մինչև հունիս: գրեթե ամեն ինչից խոսեցինք՝ երաժշտությունից մինչև կրոն, աշխարհաքաղաքական վիճակներ: որբանոցումա աշխատելու: հետաքրքիրա ինձ շատ: փոխանակվեցինք կոնտակտներով ու իրեն ասեցի, որ կարող է համարել, որ մի ընկեր արդեն ունի Երևանում, ու, իմանալով Անդրանիկին, երկու ընկեր:

մի քանի խորհուրդ տվեցի՝ տուն ոնց գտնի, տաքսի ոնց պատվիրի և այլն:

խոսակցության կեսից պատկերացրի սրճարանը, եթե ես նրան չասեի՝ կներեք, անգլերեն խոսու՞մ եք:

Լուռ էր, ամենքն իր հեռախոսի մեջ մտած կոֆէ էր խմում, հեչ հաճելի չէր, անկապ էր:

Լավ էր, որ հարցրի:

հոգ տար քո մասին

Փորձարկում